kveldstundar

 

Verftet er ein bra plass!

Grilling gjer også susen

kvinne i naud?

No har eg fått ut fingeren og skifta til sommardekk. Eg vart veldig nøgd med meg sjølv etter å ha tatt operasjonen sjølv. I alle høve NESTEN. Eg skal seie det slik det var, og har ingen problem med å innrømme at eg var for veik til å få opp mutrane. Kva gjer vel det? Ein hyggeleg vaktmeister ved den nærliggande ungdomsskulen kom tilfeldigvis forbi då eg skulle til å byrje operasjonen, og spurde om eg trong hjelp. Det hadde vore heilt glimrande, svara eg, det var då veldig snilt tenkt! og nokre sekund seinare var han i gang. Vaktmeisteren skrudde opp mutrane, eg jekka opp bilen og før eg nesten rakk å tenkje meg om var sommardekka på! Å skifte dekk var enklare enn eg trudde..!

krabat

I mi tid på ein studentheim i sentrum budde eg ilag med fantastiske folk, og mengda av morosame stundar er stor! Ein periode gjorde også ein liten krabat seg godt bemerka, der han omtrent alltid sat i fruktfatet eller der det var anna godt å ete…

(opp)kalla sau

Velkommen til verda, sauen som no heiter det same som meg! Hurra! Eg trudde då aldri at eg skulle få ein sau oppkalla etter meg.  Takk til matmor Lægreid for initiativet til namneforslag, og at forslaget mitt slo gjennom!

konsekvens av finvêr i Bergen

Folk som bur i Bergen er vel gjerne ikkje bortskjemde med eit høgt antall soldagar, snarare tvert imot. Dei ti siste dagane derimot, har yppa til vår og ein vert nesten lurt til å tru at sommaren er like om hjørnet. Bergensarar og folk som bur her har hoppa ut av regndvalen, og eg er ein av dei. Ein kan jo ikkje verte mett på turar til Verftet, solnedgangar frå byfjella, grilling i Øygarden og ikkje minst skal nye kamera testast…  

klem frå ein rev

No har eg opplevd det og; eg fekk meg ein reveklem. Som takk for heftige latterbrøl!  Her er reven:

klima og vêr i ein 12 årings hjerne

I mitt vesle krypinn dukkar det stundom opp ting frå mi tid som elev. Det er ikkje alltid at eg vert like imponert over det eg har produsert gjennom åra, men det byr seg likevel litt latter og humring. I dag publiserer eg difor ein skulestil frå 6.klasse. Kva oppgåva var hugsar eg naturlegvis ikkje, men ein kan i alle fall tru at eg var oppteken av regn allereie då. Det spørs om avslutninga mi var vel optimistisk…

kreditt til ABC-Ole

I dag då eg skulle gje elevane mine ny leselekse, tok eg meg sjølv i å bli inspirert til å lage bål. Kreditt til Ole i ABC-en for det! Biletet på s.85 i ABC-en viste Ole som sat på stranda ved havet. Riktignok sat han ikkje riktig veg, eg for min del ville hatt augene mot havet. Likevel, på stranda hadde han mekka seg eit bål, og det stod strandnellik opp av svaberga. Eg fekk jammen meg lyst til å ta meg ein strandtur på pletten. (Og ei god stund etterpå fann eg ut at det går jo an, eg har jo bil!)

 

Ole ser et bål.

Ole ser et fint bål.

Bålet er fint, sier Ole.

Ole liker fine bål.

kongruens hjå sangsystre

MH, B og eg tok oss nok eit songoppdrag i haust på BKS sin årlege basar. Det kan nesten kallast ein tradisjon, - me ventar difor i undring om me får oppdraget nok ein gong når neste basar går av stabelen..!

Det interessante med biletet er gitargrepa. Med nærare augekast kan ein sjå at alle tre har ulike grep, så korleis dette eigentleg høyrdes ut er eg litt nyfiken på…

korleis aprilspøkene mine funka

Dei som kjenner meg har kanskje erfart mitt elendige, ikkje-eksisterande pokerfjes når det gjeld å skjule sanninga om ting og tang. Eg er rett og slett utruleg dårleg til å lyge. Like så greit tenkjer eg det er best å seie det slik det er. Og om eg ikkje seier det med ord, så seier i alle høve kroppsspråket sanninga. Slik sett er eg rimeleg normal. Om ikkje dette var eit dårleg nok utgangspunkt for sjølvaste luredagen, vert det ikkje noko betre av at eg er lettlurt som berre det.

Slike som meg får jo eit kjempeproblem på ein dag som i går. Sjølvaste luredagen, alle lærarars skrekk! Ja, dette vert ein travel dag, høyrde eg borte frå eit hjørne på personalrommet tysdag. Likevel, aprilspøk til dei søte små måtte eg i alle høve prøve meg på - kunne eg klare det utan at maska forsvann?

Eg fortalde difor med tung røyst at eg hadde hatt eit møte med rektor. Ho hadde gjeve meg forbod mot å kjøpe fleire klistremerke til dei fine leksene deira, fordi skulen skulle spare pengar. Det skulle også sparast på pennar, så smilefjes og stjerner vart det frå no av også slutt på. Eg såg utover elevflokken, og det var ikkje anna enn triste fjes å spore. Eg kjempa meg vidare med god backup frå kollega P som “forverra” det heile: Rektor hadde også bestemt at me ikkje kom til å få tid til å ete mat på skulen, fordi det var så mykje dei skulle lære. Me treng tida til norsk og matte! Store vidopne munnar breidde seg som ei båre på ope hav, og samvitet og maska mi heldt på å knekke. For at elevane skulle forstå at me tulla, vart det heile toppa med ein ny regel: Ingen fekk lov til å gå på do på skulen, her måtte ein halde seg til ein kom heim..!

Det var då ei jente braut ut: Nei, dåkkar tullar, ikkje sant? Dåkkar tullar? Jaaaaaa! April! , braut eg ut. 

Eg trakk etter pusten. Det er godt det berre er luredag ein gong i året!